Οι γιατροί του Τρίτου Ράιχ: ρατσισμός, στείρωση, ευθανασία, εξόντωση

<![CDATA[Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου πολλοί γιατροί στην Γερμανία προσέφεραν τις υπηρεσίες τους στο Τρίτο Ράιχ, παίρνοντας μέρος σε διάφορα προγράμματα του ναζιστικού καθεστώτος τα οποία είχαν ως στόχο την ανάδειξη της "Άριας φυλής", μέσω της εξόντωσης ή/και στείρωσης όσων οι ναζί θεωρούσαν υπάνθρωπους: άτομα με αναπτυξιακές και ψυχικές διαταραχές, ομοφυλόφιλους, Εβραίους κτλ Αυτό το πολύωρο ντοκιμαντέρ παρουσιάζει βίντεο της εποχής εκείνης και περιγράφει το σύνολο των ρατσιστικών και απάνθρωπων "ιατρικών" προγραμμάτων εξόντωσης στα οποία οι Γερμανοί γιατροί του Τρίτου Ράιχ καταπάτησαν κατάφωρα τον όρκο του Ιπποκράτη.

Αντίδραση για την προτεινόμενη διαγραφή ψυχικών διαταραχών από την νέα έκδοση του DSM (5)

<![CDATA[Αυτό το διάστημα συζητείται έντονα η πρόθεση του ειδικού συμβουλίου αναθεώρησης του DSM 5 να αφαιρέσει 5 διαταραχές προσωπικότητας (παρανοειδής, σχιζοειδής, ιστριονική, ναρκισσιστική και εξαρτητική). Το συμβούλιο σκέφτεται σοβαρά να αφαιρέσει αυτές τις διαταραχές καθώς υπάρχουν πολλές περιπτώσεις συννοσηρότητας, όπου δηλαδή ένα άτομο διαγιγνώσκεται με περισσότερες από μία ψυχικές διαταραχές. Υπάρχουν όμως αυτοί οι οποίοι φοβούνται ότι αυτή η τροποποίηση θα έχει ως αποτέλεσμα μαζί με τα ξερά να κάψει και τα χλωρά! Δηλαδή μαζί με τη μείωση των περιπτώσεων συνοσηρότητας δεν θα διαγιγνώσκονται πλέον και όσοι έχουν αποκλειστικά και μόνο μία από τις πιο πάνω διαταραχές προσωπικότητας.

Διημερίδα με θέμα την κοινοτική ψυχική υγεία στην σημερινή περίοδο της οικονομικής κρίσης

<![CDATA[Ο προγραμματισμός μιας Πανελλαδικής Συνάντησης των ΚΨΥ, με διεθνή συμμετοχή και με τίτλο «Ο Μετασχηματισμός της Θεραπευτικής Πράξης στη Μετάβαση από το Ίδρυμα στην Κοινότητα» είχε προκύψει και συγκροτηθεί αρκετό καιρό πριν, στο μεταίχμιο της περιόδου της κορύφωσης των αδιεξόδων της λεγόμενης «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» και του ξεσπάσματος της σημερινής κρίσης. Ακριβώς σ΄ αυτή την περίοδο, μετά το ξέσπασμα αυτής της χωρίς προηγούμενο κρίσης, τη στιγμή που οι θεσμοί και οι υπηρεσίες της δημόσιας υγείας και της ψυχικής υγείας, καθώς και της κοινωνικής φροντίδας, αποτελούν τα πρώτα και πιο εύκολα θύματα του κοινωνικού κλονισμού εν μέσω του οποίου παραπαίει και κατακρημνίζεται ολόκληρη η κοινωνική οργάνωση, τουλάχιστον όπως είχε βαθμιαία συγκροτηθεί τα τελευταία 50 χρόνια, μια πανελλαδική συνάντηση για το ζήτημα της «κοινοτικής ψυχικής υγείας» όπως αυτό τίθεται σήμερα, δεν αποτελεί μιαν εκτός τόπου και χρόνου ακαδημαϊκή ενασχόληση, αλλά, το αντίθετο, μιαν ευκαιρία.